Lucie van der Veer

Lieve liefhebber van het stromende water,

Het is even stil geweest, maar we hebben niet stil gestaan. Het project Mvura Kumusha leeft! 

Vorig jaar november heb ik Zimbabwe nog bezocht. Wat is het toch een prachtig land. Zo voel ik weer waar ik me voor inzet. Zo fijn me weer te verbinden met mijn vrienden daar. Samen dromen over de oase in Kumusha. Maar het echte realiseren heeft nogal wat voeten in aarde. Ik pas me aan aan het tempo aldaar om niet gefrustreerd te raken.

De inzameling gaat door en er is afgelopen tijd nog eens 193 euro binnen gekomen door sponsors en de inzameling van metalen en kleding. Dit maakt dat het totaal op 7017 euro stond. Stond? Ja, want ik heb een grote investering gedaan in een handmatige grondboor om zelf putten te boren. Floflo is de naam van deze ontwikkelde handboor.

 

 

Zie ook de enthousiaste presentatie van Floris, de initiatiefnemer over de Floflo boor. 

 

Daarnaast is het idee ontstaan dat we het waterproject aan een weeshuis willen koppelen. Twee vliegen in één klap. In Zimbabwe is men bezig om een stichting in het leven te roepen. Een stichting die gaat zorgdragen voor weeskinderen in het Mutoko district.

Nou moet ik er bij zeggen dat dit een initiatief is van mijn Zimbabwaanse vrienden en de organisatie op een Afrikaans tempo gaat. Het leven en de cultuur is daar anders en de prioriteiten liggen daar ook anders. Hier heb ik me maar bij neergelegd. Wel lastig soms, want water is er hard nodig. Maar als er wat moet gebeuren, mag je het zelf doen of het duurt hééél lang. Dus vandaar de lange stilte. Ik wil graag dat het geld goed besteed wordt en doe dus geen overhaaste uitgaven.
 
De planning:
Ik zoek een manier om de boor en nog wat ander gereedschap naar Zimbabwe te krijgen. Hulp hierbij is welkom. Het schijnt zelfs dat soms vliegtuigmaatschappijen gratis vervoer doen voor goede doelen.
 
Davidson en Abel regelen de papieren voor de stichting in Zimbabwe. Als de stichting in het leven is geroepen, geeft dit ook de mogelijkheid om zaken in te voeren zonder invoerbelasting te moeten betalen.
 
Misschien dat ik eind dit jaar Zimbabwe nog een bezoek ga brengen.Zin om mee te gaan?
 
De inzameling van geld, metalen, kleding gaat gewoon door.
Bij meer nieuws, meer nieuws.
 
Spetterende groeten,
Silvan

Beste volgers en ondersteuners van het waterproject,

Het was even stil, maar we zijn er nog.

Afgelopen bezoek aan Zimbabwe heeft me weer wijzer gemaakt, maar ik had ook met teleurstelling van doen. Ik kon geen pomp plaatsen door de politieke situatie.

Ook is het nog niet duidelijk of er genoeg water in de grond zit voor een pomp. In oktober worden nieuwe metingen gedaan. Als we niet gaan boren dan wil ik iets doen met een dam, omdat er overvloedig regenwater is. In november zal ik er een maand zijn om verder te werken aan de droom.

Onder tussen gaat de inzameling rustig door. Afgelopen rommelmark heb ik 500 euro binnengehaald. Hier en daar krijg ik donaties in geld, metalen of kleding. Ook dit heeft samen € 345,= opgeleverd.

                                                
Vorige week kwam ik bij mijn oude baas Harry Menkehorst. Ik had hem lang niet gesproken. Hij was bezig met boren naar water op zijn kwekerij. Ik vertelde hem van mijn boren naar water. Spontaan gaf hij mij 100 euro voor het project. Super bedankt!

Dat maakt dat er dit jaar € 945,= is binnengekomen voor Zimbabwe. Prachtig 1000maal dank! De andere € 5.500,= staat nog op de rekening om gebruikt te worden.
 
Tot zover.
Bij meer nieuw, meer nieuws.

Ik genoot vorige week van de Afrikaanse temperaturen.
Wens jullie ook een geweldige zomer toe!

Zonnige groeten,
Silvan

 
Nog meer redenen om het waterproject Mvura Kumusha te steunen!! http://www.nu.nl/buitenland/3029467/zimbabwe-heeft-nog-maar-160-euro-in-kas.html
Een land dat geen geld heeft, kan ook weinig voor haar bevolking doen. Hierbij een oproep om dit project te blijven steunen op allerlei gebied!
 
 
Hartegroet,
Lucie
 

Hi dansvrienden en levensgenieters,

Een nieuw jaar vol dromen die uit gaan komen. Een jaar vol geweldige ontmoetingen met jezelf en al die andere interessante mensen. Een jaar vol liefde, kracht en nieuwe uitdagingen. Een jaar om tegemoet te dansen. 2013 een jaartal waarin je jezelf nog meer mag laten zien en je hart mag volgen. Ik wens je een onmeunig nieuwjaar!

2013 een jaar waarin jij de verandering mag zijn die je wenst te zien in de wereld!

 

Harare 2 januari 2013

Met de regen kletterend op het asbestdak, voel ik de rust en het verlangen weer wat te schrijven.

Het waterproject had ik even opgeschoven en losgelaten om er in januari weer mee aan de slag te gaan.

Ik ben net terug van 10 dagen toeren door Zimbabwe. Els, een vriendin van mij, reageerde spontaan op de uitnodiging om mee te reizen. Samen reden we in mijn gehuurde Datsun bakkie richting het zuiden. In Gweru de eerste stop bij Antilopepark. Een fantastische plek waar ze met leeuwen werken. Dit om de leeuwenpopulatie te ondersteunen met fokprogramma’s en opvang van gewonde of verdwaalde leeuwen. Ik was er voor de tweede keer. De eerste keer hebben we gewandeld met leeuwenjongen van 13 maanden. Dat waren geen poesjes meer. We liepen met de 2 leeuwen en een groepje toeristen door een groot omheind terrein met zebra’s en ander wild. Mooi om te zien hoe de leeuwen ze beslopen, maar nog te jong om ze op te peuzelen. Met Els heb ik de kleine welpjes bezocht, 2 jonge leeuwtjes van 3 maanden. Poesjes zo groot als een hond. Prachtige beestjes. We waren zo’n 30 minuten met ze samen. Erg indrukwekkend zulke wilde dieren van zo dichtbij.

       

Toen naar Hwange national park. Dat is zo’n 20 jaar geleden dat ik daar was. Het is nu regenseizoen en alles is mooi groen. Niet de beste tijd om wild te spotten, omdat het zich verspreidt over het park. In de droge periode is het aangewezen op de drinkplaatsen. Maar prachtig om zo door de wildernis te rijden. We zagen giraffen, springbokken, olifanten, wrattenzwijnen en ongelofelijk veel bavianen. Eén nacht in mainkamp koken op het houtvuur en onder de sterren slapen in Els haar tent, die ze had meegebracht. Dwars door het park reden we richting Sinematella camp. Een camping boven op een plateau met een ongelofelijk uitzicht. Onder in het dal zagen we de olifanten hun olifanten dingen doen. We boekten een wandelsafari voor de volgende ochtend. Om 6 uur gingen we met een gids op pad. Na een stukje lopen hoorde we een leeuw brullen. We liepen erop af .. spannend. Normaal zou je hard wegrennen, maar ik vertrouw op de gids en zijn grote geweer. Een paar bosjes verder daar lag hij te suffen in de zon. De leeuw zag ons niet en lag relaxt op 100 meter voor ons te dutten. De gids kuchte een keer geen reactie. Nog een keer en ja hoor, daar keek deze schitterende leeuw met donkere manen op. Hij zag dat het mensen waren waar het geluid vandaan kwam en vluchtte weg. Ik vond het ontroerend dit mooie dier in zijn eigen omgeving te ontmoeten. Bij de leeuw op bezoek. Hier en daar schoten nog wat impala’s weg en familie wrattenzwijn kruiste ons pad. De ochtendwarmte brengt zijn eigen geuren en geluiden voort. Heerlijk om je even één te voelen met de Afrikaanse bush.

Een stel schildpadden gaven wij de ochtendgroet op onze weg. Na een ontmoeting met 3 olifanten liepen we met een grote smile op ons gezicht weer richting auto. Wat hadden wij een geluk zo’n ochtend te mogen beleven. Soms maak je een safari en zie je helemaal niets aan dieren. Je kunt er ook geen afspraken mee maken. De accommodaties daar zijn erg vervallen en verwaarloosd. Tja Zimbabwe heeft een slechte naam en dat houd de toeristen weg. Het is wel duidelijk dat ook de inkomsten van de goud- en diamantenmijnen niet in de National parken worden geïnvesteerd. Waarin wel eigenlijk???

Door naar de schitterende Victoria watervallen. Voor mij de vierde keer, maar vervelen doen ze nooit. Wandelen door de opstuivende mist van het donderende water. De Zambezi rivier die over een kilometer breedte een kloof van 100 meter diepte in stort. Dit is spectaculair. Dan al die regenbogen om je heen als je in de zon doorschenen mist staat is een magisch schouwspel. Hier en daar op het randje staan om de afgrond in te kijken en met kriebels in je buik het water in de rivier beneden te zien kolken. Een mooiere eerste kerst dag kun je je niet wensen. Al merk je hier weinig van de kerst, plastic boompje hier en daar. Of een jingle bells die te hard uit de speakers galmt.

Maar we hebben ons getrakteerd op een heerlijk visje in een mooi hotel. Drie dagen verbleven we in Victoriafalls backpacker. Een beetje vergane glorie, maar een rustige plek om je weer even home away from home te voelen. Vicfalls staat bekend om zijn vele adrenaline genererende activiteiten die je er kunt doen. Bungeejumping en white water raften hebben we over geslagen. Ik heb al genoeg adrenaline van mijzelf and did it ones upon a time ago. Wel hebben we gepeddeld op de upper Zambezi. Een georganiseerde kanosafari met gids inclusief ontbijt en lunch. MMMM!!!!

Wandelen en peddelen zijn mijn 2 favoriete safari’s. Dicht bij de natuur en geen geluiden van ronkende motoren.

Eerst reden we met een Jeep een uur door het national park bij Vicfalls. Langs de rivier kronkelde ons modderpad. We zaten lekker hoog op een bankje met koninklijk uitzicht. Het stikt er van de bond gekleurde vogels, maar ook veel grote roofvogels. Links en rechts impala’s en kudu’s die ons met hun mooie grote ogen aankeken. Maar ook met deze trip hadden we weer veel geluk. Midden op ons pad lagen daar 4 wilde honden (painted dogs). Zeldzaam en ik had ze nog nooit in het wild gezien. Ongestoord ging er één in de plas op het pad liggen om wat te verkoelen. Met hun grote oren en prachtige kleuren op hun vacht zijn ze een zeer bedreigde diersoort. Misschien nog wel meer bedreigt dan de neushoorn. Hoeveel er nog leven is niet bekend tussen de 2000 en 5000 wordt er geschat?? Rustig liepen ze aan onze auto voorbij. Ontroerd zag ik ze met hun schutkleur verdwijnen in hun omgeving.

Na een lekker ontbijt aan de waterkant de rubber kano in en heerlijk peddelen tussen de nijlpaarden. Ze maken zo’n heerlijk opwekkend geluid. Een soort getrompetter wat heerlijk over het water galmt. Ook dit blijft altijd spannend.

Het is fijn om met Els samen te reizen. Behalve als fijn gezelschap ook omdat ze hier voor het eerst is en alles voor de eerste keer beleeft. Dit geeft mij de kans het ook weer door een nieuwe bril te zien. Op het water weer goed verbrand ondanks hoed en zonnebrand hier en daar. Het was fijn weer wat te bewegen en te dobberen met de stroom mee. Weer een prachtige dag.

Via Bulawayo en Matopos weer terug naar Harare. Het was veel rijden want de afstanden zijn groot. Fijn om met Els het rijden af te kunnen wisselen.

Met oud en nieuw heb ik traditioneel een borrel gedronken en we zijn om 22.30 gaan pitten om om 6uur in het nieuwe jaar weer op te staan. Grappig hoe je oud en nieuw als een bijna gewone dag voorbij kunt laten gaan. Ik blijf mijzelf observeren en voelde diep van binnen toch het gemis van een speciale avond van warmte met veel lieve mensen.

Ook merk ik hoe mijn mobiele telefoon met internet mij blijft trekken. Het blijft lastig voor mij alles eens even helemaal los te laten. Alee hoe moet dat dan met die reis in Namibië? Back to the roots… Ik mag hier nog even lekker oefenen. Van Els heb ik weer afscheid genomen. Nadat ze een vlucht gemist had heb ik haar een dag later op het vliegtuig gezet. Fijn om zo’n reis samen te beleven en er later weer eens over na te kunnen praten.

Ik heb nog 5 weken en ga zeker Kumusha nog bezoeken. Daar is geen ontvangst en ik kijk er naar uit. Komende dagen ga ik wat drill companies bezoeken om informatie in te winnen over het boren en welke pomp te plaatsen. Wel is duidelijk dat boren en plaatsen iets meer gaat kosten dan de ingezamelde 5600 euro. Dus ik ga door met inzamelen van geld, kleding en metalen om ver boven de benodigde 7000 euro uit te komen.

Verder ben ik bezig om weer wat prachtige kleurrijke danskleding te laten maken. Els heeft wat broeken gefotografeerd om ze op facebook te promoten. Het blijft een vrolijk product om de lokale ondernemers mee te ondersteunen.

Ik zend jullie warme Afrikaanse zonneschijn en een donderende verfrissende regenbui.

Lieve groeten, Silvan 

Zondag 2 december 2012

Vanochtend het cement tussen de gelegde stukken steen gevoegd. De zon was weer erg sterk en omdat ik gisteren al goed verbrand ben, kon ik de zon vandaag weinig verdragen. Maar we hebben een mooi plateau als resultaat. Morgen nog een dun laagje pure cement om alles af te werken. Ik doe dit samen met Clarckson,de 19 jarige zoon des huizes.

Ik noem hem babba huku (vader kip) omdat hij plofkippen fokt!
Plofkippen in Zimbabwe??? Jazeker BIG BUSSINESS!!! Er zijn hier mega bedrijven die kuikens, voer en toebehoren verkopen. Ze rekenen je precies voor hoeveel je in 7 weken kunt verdienen. Want in 7 weken is de kip plof rijp! US$ 85,- voor 100 kuikens waar voor US$ 200,- voer ingaat. Na 7 weken kun je ze voor  US$ 6,- per stuk weer verkopen. Dat is zo’n driehonderd dollar in 7 weken. Natuurlijk ploffen er voordien zo’n 20 tussenuit, maar dan is het toch nog goed verdienen voor hier.
Ik ben hier bijna 2 weken en de kuikens zijn al drie keer zo groot als toen ik kwam.

We zitten dus nog in Harare. Weer uitstel van het bezoek aan Kumusha.
Er moet nog zout gekocht worden voor de stervende koeien. Voor deze beesten is er geen water, geen voedsel. Zout is een soort noodoplossing. Zouten zouden ze normaal uit hun voedsel halen.
Vandaag ook een briefje opgehangen in de backpackers voor een reisgenoot.
Verder veel luieren en lees ik het boek over Biodanza van Rolando Toro en het boek de Matrix Gorrila van Lars Faber. Sms’n en internet op mijn Iphone geven de nodige afleiding.
Het is mooi om er te zijn met wat er is, maar soms ook lekker om weer even te ontsnappen.

Wens jullie veel genieten van jezelf en al wat is.

Warme groeten
Silvan

Harare, 31 november 2012

He levensgenieter,

Dit is Zimbabwe dit is Afrika hier loopt het anders dan gepland.
Mijn idee een gat te boren en een pomp te plaatsen mag even wachten. Ook mijn plannen om het landschap te verbeteren om optimaal het regenwater te gebruiken schuift op naar waarschijnlijk volgend jaar.

Iets wat ik wel in mijn achterhoofd had, maar naar mijn idee wel goed zou komen, is de politieke situatie. Je komt naar Zimbabwe om daar wat moois te creëren, je droom te verwezenlijken en de bevolking te helpen.
Donderdagavond, voor we wilden vertrekken, kwam Davidson me vertellen dat hij babba Ben had gesproken. Babba Ben is een oom en woont in Kumusha. Babba vertelde ons dat het niet veilig is om naar Kumusha te gaan. Net nu de droogte zo erg is en de mensen hier sterven van de dorst, moet president (dictator) Robert Mugabe verkiezingscampagnes gaan voeren voor zijn ZANU PF party.
En dit is niet ff wat postertjes ophangen, flyeren, speechje hier speechje daar, nee hier gaat het om het zaaien van zoveel mogelijk angst bij de mensen, zodat ze maar ZANU PF stemmen. Zal niet te veel in detail treden, maar dit gebeurt met grof geweld. Knokploegen met dronken gasten leven zich uit op de lokale bevolking. Mishandeling, marteling, verkrachting en moord alles in de naam van de president. Ik hoor hier de meest gruwelijke verhalen.
 
Als alles meezit kun je creëren wat je wilt, maar wat nu als het tegenzit?
Nou mooi is dat …………… ik voel me verdrietig en ongelofelijk boos. Ik heb de neiging om gewoon daar aan de slag te gaan en de mensen niet in de steek te laten. Maar aan een dooie Silvanus heeft niemand wat en ik al helemaal niet. 
Ik mag alles weer nemen zoals het is. Accepteren dat dit niet mijn oorlog is. Accepteren dat de wereld prachtig is, maar ook zo verrot.
AAAAHHHH!! kan het wel uit schreeuwen. KLOTEN ZOOI!

Het universum is perfect! Het universum maakt nooit een vergissing. Maar om alles wat zich aan je voor doet te erkennen als de perfectie van het universum ………………………….

Wat nu??
Zondag gaan we naar Kumusha om alleen even de coördinaten op te nemen en dan weer wegwezen. Even een glimp opvangen van de plek waar ik zo verliefd op ben en dan weer foetsie. Het geld maar op de rekening laten staan en wachten tot de kust weer veilig is.
Zo heb je een plan en zo blijft de droom een droom om naar toe te dromen. Ik zal de tijd ook benutten om wat meer onderzoek te doen naar pompen. Het liefs zou ik een solar pomp installeren. Eén op zonne-energie. Ook realiseer ik me dat 5600 euro niet genoeg is voor boren en de pomp.
Het boren en de onderzoeken komen toch al gauw op 8000 Amerikaanse dollars. Ik zou dit eventueel voorschieten en dan verder inzamelen komend jaar. Maar nu wordt het waarschijnlijk toch een jaartje verder.

Ondertussen ben ik hier in de tuin aan het werk. Ze hebben hier een moestuin in hun eigen afvalhoop of een afval hoop in hun moestuin.
Overal ligt plastic, glas, oude schoenen, blikjes en batterijen. Daartussen groeien de mais, tomaten, snijbiet (ja ook hier Elisabeth) en kool.
Kranen lekken hier en afwaswater wordt niet benut. Ook hier binnen deze vier muren kan ik nog wat helpen om een paradijs te maken of is het al perfect?

   

Vanochtend begonnen om rondom de kraan te bestraten en later het geheel met cement te bedekken. Een mooi plateau waarvan het water netjes de tuin in kan lopen. Om 6.00 uur begonnen en om 11.00 uur relaxen.   IT     IS     TOO    HOT! Wel heerlijk om zo lichamelijk en creatief bezig te zijn.

  

 
Ik vind het nog wel lastig de mensen te vertellen hoe het ook zou kunnen.

Ook voel ik vaak mijn eigen onrust en eenzaamheid. Zit nu te denken waar ik heen zal reizen nu ik tijd over heb. Het liefst doe ik dit met iemand samen. Ik zal een briefje ophangen in de backpackers lodge voor een reismaatje. Ik heb wel weer zin in een reisje.

 

Je bent er al maar je danst je weg terug.

***Als je je wilt bevrijden van je verlangens naar iets anders dan dat wat er is, dan kun je in  Afrika je hart ophalen. Hier kun je meer dan waar dan ook vertrouwen op de perfectie van alles wat er is. In Afrika kun je niet anders zijn dan een groot liefhebber van de realiteit in al zijn waarheid en schoonheid. Omarm het leven helemaal zoals het zich aan je voordoet, in plaats van te worstelen met hoe die zou moeten zijn.

Dit klinkt erg mooi en simpel, maar vergis je niet hoe we gehecht zijn aan onze normen en waarden. De schoonheid van Afrika absorberen kunnen we pas als we er voor open staan en onze westerse gehechtheid kunnen ontspannen.

Ik ben nu een week in Zimbabwe en elke keer geniet ik weer opnieuw van dit land en zijn mensen. Elke keer opnieuw omdat ik mezelf hier zo tegen kom. Kom ik mijzelf tegen, dan groet ik mijzelf, neem mij bij de hand en laat ik mij de schoonheid van het leven zien.

Ik heb al zo’n us$ 100 gespendeerd aan telefoon en internet. Dat terwijl ik zelf een reis organiseer met het thema: Back to the roots. Een reis waarin ik de mensen wil adviseren om dat wat je verbinding met je wortels blokkeert los te laten. Dan heb ik het onder andere over de mobiele telefoon, het internet en de fotocamera. Dit zijn elementen in ons bestaan waaraan we zo gehecht/verslaaft zijn geraakt, dat ze bijna een nieuwe wortel van ons bestaan hebben gevormd. Nu voel ik meer dan ooit hoeveel onrust het geeft. Het gevoel van moeten….moeten laten weten dat het goed met me gaat, moeten laten zien hoe mooi het hier is. Op de hoogte blijven van wat er thuis gaande is, is een must.

Soms kan ik zo goed de eenzaamheid in mijzelf voelen, dat ik niet weet of ik wat moet eten, even sms’n of moet gaan internetten.

Kortom: zie ***

Ik mag ontspannen! Hier is de planning en timing niet perfect. Dit geeft spanning en onrust en zelfs heimwee naar hoe het anders kan.

Maar als ik het nu eens omdraai.
Ik mag onrustig zijn! Hier is de planning en timing perfect. Dit geeft ontspanning en rust en zou zelf niet meer anders willen. Ook al gaat de planning van zaken totaal anders dan gepland; Dit is Afrika ik mag er zijn.

Loslaten is een grote kunst die je hier goed beoefenen kunt.

Loslaten:

Dat het onhygiënisch is dat kinderen met snotterbellen wel eens op de nog te bakken vis spuigen.
Dat je je geld beter kunt besteden aan voedsel dan aan een mobiele telefoon.
Dat de telecompanies grote dieven en geldwolven zijn.
Dat de afspraak wordt nagekomen.
Het beter te weten.
Te weten wat ze hier nodig hebben.
Te weten hoe het moet.
Wat een leven hier waard is.
Om in twee werelden te zijn.
Niet europees / westers te willen denken.
Dat hier al zoveel shit naar toe is gebracht en het weinig goed heeft gebracht.
Dat ze hier beter af waren zonder ons.
Dat wij onze rijkdommen te danken hebben aan de armoede hier.
Dat de mensen hier elkaar de kop in slaan om dat te krijgen wat wij weggooien in Europa.

Kortom zie ***

Woensdag 28 november 2012

Het plan is om naar Kumusha (het platteland/thuis) te rijden om daar opnieuw de coördinaten op te nemen en door te geven aan Arjen die dit nodig heeft voor het vooronderzoek naar water in de bodem. Het boren en plaatsen van een pomp kan nog wel even duren. This is Africa!

Ondertussen wil ik met Davidson het landschap aldaar zo bewerken dat het water er optimaal benut wordt. We willen grote terrassen aanleggen, zodat het regenwater van het ene terras in het andere loopt. Egaliseren van de bodem is hierbij belangrijk. Het water kan zo de grond in zakken in plaats van er overheen stromen. Als afscheiding stapelen en metselen we muurtjes. De krachtige stroom die over het terrein loopt als het heftig regent willen we in dammen en verwerken in de terrassen, zodat het zijn kracht verliest.

Ik zou een grote dieplepel kunnen huren om het werk te doen, maar ik geef er de voorkeur aan om de lokale bevolking te betalen voor het werk. US$5 per dag is hier het gemiddelde dagloon voor de middelman. Voor de lunch zorgen we dan ook. Het zou kunnen dat de mensen meer gaan vragen, omdat ze een murungu (blanke) zien. Ik wil Davidson zoveel mogelijk laten regelen en uitbetalen. Ik zelf ga lekker meehelpen met graven en bouwen.

Vandaag gaan we inkopen doen. Cement, kruiwagens, scheppen en eten. Ook nemen we extra jerrycans mee voor water. Anders mogen we straks zelf in de rij gaan slapen om aan ons portie water te komen.

Ik weet dat de confrontatie met de huidige droogte moeilijk zal zijn. Daar sta ik straks met een zak vol geld en een plan. Mensen zullen mij vragen om water, eten en geld voor het ziekenhuis. Nou ik kan je vertellen dat ik dit elke keer weer ongelofelijk moeilijk vind. Met geld kun je levens redden. Direct of indirect.

Ik vind het lastig om mijn idee te voelen als een mooi en nobel streven. Ik voel me soms schuldig om mijn droom te verwezenlijken te midden van armoede, ellende en dood.

Maar hier zing je volluit als je water in het vooruitzicht hebt, hier breng je dansend en zingend iemand naar zijn graf. Hier leef je het leven nu, want je weet niet wat er morgen is.

Waarom denken hoe het anders kan, this is how life is and it is ok! Zie ***

Harare 24 november 2012

Ik ben nu 4 dagen in Zimbabwe en geniet van de mensen en het land.

Het raakt me dat de situatie met de droogte al weer zoveel verslechterd is sinds een maand geleden. Nu slapen mensen in de rijen voor de pompen om op hun beurt water te kunnen tappen. Van kilometers ver komen de mensen aan gelopen om hun nodige water te halen. De situatie is schrijnend. Ik ben nog bezig met onderzoek of een boring zin heeft en zo ja waar precies te boren. Wat voor pomp ik zou plaatsen weet ik nog niet, dit hangt mede af van het budget dat overblijft na de boring van het gat. Mijn voorkeur gaat nog uit naar een pomp met zonnepanelen, al weet ik ondertussen dat deze erg kostbaar zijn.

Ik heb afgelopen jaar 5.600 euro verzameld om dit project te kunnen starten. Nou is mijn vraag zouden jullie nog iets kunnen en willen betekenen om dit project nog vruchtbaarder te maken. Hulp is echt nodig al hebben ze mij er niet om gevraagd.

Harare 24 november 2012

Hier zit ik op de veranda van de familie Nyaude in Zimbabwe. Het is 6.00 uur en de zon schijn volop. De kinderen spelen om me heen.

Ik kom al 20 jaar in Zimbabwe en ken de familie ook al net zo lang. Davidson is mijn zwarte broer. Hij is 42. Hij is getrouwd met Mabel zij is 39. Ze hebben vier kinderen. Ferry (22) Clarckson (18), Faith (12), Clife (2). Ook hebben ze nog een geadopteerde zoon Kudzwa (14). Hij is de zoon van de overleden oudere broer John.

Ik voel me hier thuis en op mijn gemak.

Elke keer sta ik weer versteld over de grote tegenstellingen en hoe we samen leven op deze aarde. Ik snap er geen kloot van.

Elke keer als ik hier net aan kom, mag ik me weer losmaken van frustraties en het gevoel dat ik het beter weet. Frustraties omdat ik weet wat ik thuis aan spullen en gereedschap (over) heb. Frustraties over onze welvaart en overvloed. Ik zie hier hoe mensen met de dingen omgaan en ik heb het gevoel het beter te weten. Ik heb het gevoel het beter te weten over hoe je de moestuin het beste kunt bewerken. Ik heb hier de neiging de mensen te vertellen dat je afval niet zomaar van je af op straat gooit. Hier ligt de tuin vol met afval, zakjes, fietsonderdelen, batterijen etc etc. Maar rondom het huis wordt elke ochtend geveegd. Ook het huisje wordt elke dag geveegd en gepoetst.

Hier gelden andere overtuigingen en andere waarheden. Hier zijn andere dingen belangrijk, of mag ik zeggen hier zijn een heleboel zaken niet zo belangrijk. Waar je geen waarde aan hecht, dat geeft je geen stress.

Ik mag me weer losmaken van mijn eigen druk van al mijn gedachten en ideeën. Alles wat ik nog vind dat ik moet doen hier. De aanjager mag uit. Ik mag zitten, ik mag zijn, ik mag genieten, ik mag ontspannen. Ik hoef helemaal niets. In feite hoef ik echt niets, want er wordt hier prima voor mij gezorgd als gast. ’s Ochtends brood met margarine en een omeletje. ’s Avonds Zadza met groenten. Zadza is het lokale eten, maispap ingedikt tot een gezonde stevige brei die we met de handen eten. Vooraf komt eerst dochterlief Faith (12) met de bak met water om onze handen in te wassen. De oudste dochter Ferry (22) is net een jaar het huis uit, getrouwd en woont met haar man en baby in de buurt. Dochters zijn samen met moeder verantwoordelijk voor het huishouden. De man zorgt voor de poen.

Met Davidson ben ik in overleg hoe we ons waterproject in stroom kunnen brengen.

We willen het gebied verder laten onderzoeken of het geschikt is voor boring en tegelijkertijd willen we het bestaande gebied bewerken om zo optimaal gebruik te maken van de regen die er valt. Als het erg regent, dan is het ook vaak met bakken tegelijk uit de lucht.

We willen het land egaliseren, zodat het water er in kan trekken inplaats van er overheen stromen. We zouden hier een kraan voor kunnen huren, maar ik geef de voorkeur aan het inhuren van de lokale bevolking zodat zij ook iets kunnen verdienen.

Tot zover even uit een heet Zimbabwe (30graden) zonder regen.

Zwetende groeten, Silvan

 

deze website …

.... is mogelijk gemaakt door

concLucie

uw partner voor advies en ondersteuning op het gebied van communicatie, PR en organisatie

uw hart voor de zaak verwoord en zichtbaar

Meer informatie: info@conclucie.nl
www.conclucie.nl

nieuwsbrief

wil je je aanmelden voor de nieuwsbrief, klik hier.